toplulugun ve devletin sosyal karakteri icabı her Türk aynı zamanda iyi savas terbiyesi almıs, her an cenge hazır bir muharip durumunda idi. Ata binebilecek ve yaya kullanabilecek bir çaga geldikten itibaren çocugun muharebeye hazırlanmasına baslanırdı. Çocuklar 3-4 yaslarından itibaren kuzuya, koyuna bindirilerek ok ile tarla faresi ve sincap avlatılarak, binicilige ve vuruculuga alıstırılırdı. Büyüyünce de mükemmel bir atlı savasçı olurdu.
Latin yazarı Sidonius ’henüz yürümeye baslayan her çocugun yanında eyerlenmis bir at hazır bulunurdu’ demektedir. Eski Türklerde fertler savasçılık ve mücadele sahasında sahsiyetlerini bulurlar ve gösterecekleri kahramanlık ölçüsünde cemiyetteki yerlerini alırlardı. Kadınlar da aynı sekilde yetismis olup çok kere erkeklerle birlikte savasa katılırlardı. Binlerce kilometrelik göç hareketlerinde bütün aile efradı ile birlikte yeni yurt kurmak zorunda kalan Bozkırlı Türk’e, kadının her sahada oldugu gibi savasta da destek olması tabii idi.
Eski Türk devletinde herkes asker durumundaydı. Silah kullanması küçük yastan itibaren ögrenilirdi. Bunun içinde sulh zamanları ava gidilir ve av hayvanları avlanırdı. Türklerde askerlik geçici degil daimi idi. Bu da yasadıkları bölgenin cografi sartları dolayısıyla hayatlarını devam ettirebilmek için kadın erkek çalısmak mecburiyetinde olmalarından ileri geliyordu. Yerlesik ve orman kavimlerinde Türkler kadar tabiatla mücadele yoktu. Türk toplumunda bütün fertlerin ata binmeyi ok atmayı ögrenmelerinin yanında, günlük hayattaki devamlı çalısması kendilerini dayanıklılıga, cesarete ve zindelige de alıstırıyor ve güven hissini veriyordu. Çünkü eski Türklerde günlük normal hayat ile askeri hayat arasında bir fark yoktu. Hun askerleri her zaman savasa hazır vaziyette idi. Bunun en önemli vasıtasını da çıkılan sürek avları olusturmaktaydı.
Hayatlarının bir parçası olan ata binmek, ok atmak yanında at yarısları, yırtıcı kusları avlama isleri aynı zamanda savasa hazırlandı. Zaten bunlar tarihten gelen asker-millet özelliginin tabii bir neticesi idi. Seferler devamlı yıpratma ve yıldırma harekatı arasında, fertleri bir askerlik havası içinde yetisen Bozkır Türk halkına sürekli basarılar saglayan baslıca hususlardan biri de aynı zamanda savas hazırlıgı vasfında olan daimi spor hareketleri idi. Çesitli müsabakalar dısında en mühim spor avcılıktı. Özellikle vahsi ve zararlı hayvanların telef edilmesi ile sonuçlanan sürek
avları gerçek bir savas manevrası mahiyetinde idi.
Kaynak;
-Kafesoglu,A.g.e., s. 241
-Donuk,A. ’Kurulusunun 2200. Yıldönümünde Türk Ordusu’, Türk Kültürü sayı 340, Agustos,1991, s.456
![[Resim: 1503872_411124982354749_1127037733_n.jpg]](https://fbcdn-sphotos-a-a.akamaihd.net/hphotos-ak-prn1/1503872_411124982354749_1127037733_n.jpg)