Depremin 10'uncu yılında hala yakınlarının mezarlarını arıyorlar
Nilgün SELVİBAYIR/GÖLCÜK (Kocaeli), (DHA)
Yüzlerce aile hala kayıplarını bulamadı
17 AĞUSTOS 1999 Marmara Depremi [/URL] 'nin ardından 10 yıl geçti ama bazı aileler hala kayıp yakınlarının mezarlarını arıyor. Oğlu Serkan'ın mezarını bulmak için 4 yıl uğraşan ve kimsesizler mezarlığındaki kemikleri kendi çabasıyla DNA testine gönderen Emine Cebeci, devletin yapması gerekenleri kendilerinin yaptığını söyledi.
Depremin merkez üssü olması nedeniyle en fazla yıkım ve can kaybının meydana geldiği yerleşim birimi olan /][B] Gölcük 'te, hala kayıp olan ve mezarları bulunamayan deprem kurbanı sayısı da diğer bölgelere oranla çok fazla. Şu anda gayriresmi tesbitlere göre 300'ün üzerinde kişinin mezarlarının nerde olduğu bilinmiyor.
Kayıplarla ilgili en geniş bilgiye sahip olan kişi de depremde oğlu ile birlikte enzkaz altında kalan, oğlu çıkarıldıktan sonra ondan bir daha haber alamayan ve cesedini kimsisizler mezarlığında bulan Gölcük Engelliler Derneği Başkanı Emine Cebeci.
OĞLUNUN MEZARINI 4 YILDA BULDU Depremin ardından sayı bu olmamakla birlikte resmi makamlara 18 kişinin resmen kayıp olduğunu kabul ettirdiklerini söyleyen Emine Cebeci, 20 yaşındaki oğlu Serkan Yapıcı’nın akıbetini öğrenebilmek için 4 yıl uğraştığını hatırlattı. O günleri anlatan Emine Cebeci şunları söyledi: “Ben oğlumu ararken Van ’dan bir aile aradı. ‘Biz buz pateni salonundan oğlumuzun cesedi diye bir ceset aldık. Mezara gömerken baktığımız da bizim oğlumuz olmadığını anladık. Ama biz buraya getirdiğimiz için gömdük’ dediler. Daha sonra cesedin fotoğrafını yolladılar. Maalesef böyle yanlış giden cesetlerimiz de oldu. Götürülenler orada gömüldü.”
DEVLETİN YAPMASI GEREKENİ BİZ YAPTIK Emine Cebeci, deprem kayıplarının unutulduğunu da belirtirken şöyle devam etti: “Ben çocuğumu bulana kadar çok büyük mücadele verdim. Hatta ailelerin çoğu çok üzülmüştü. ’Sen oğlunu buldun diye hem üzülüyoruz, hem seviniyoruz. Çünkü bizim önümüzde önderlik eden bir tek sendin. Artık devlet bizim çocuklarımızı aramayacak’ diyorlardı. Birileri birilerini alıp götürdü ama nereye götürdüğü belli olmadı. Şu an kimsesiz olan da çok var. Hala bulanamayan bir çok çocuğumuz var. Nerde, ne olduğu belli olmayan. Kayıplar için resmi bir araştırma maalesef yapılmadı. Resmi araştırmayı bırakın. Ben çocuğumun DNA testi için bile, devletin yapması gerekirken kemiklerini ben kendi ellerimle aldım gittim her şeyi yaptım. Bir tek Kocaeli Üniversitesi yardımcı oldu, Kemik testi yapmak için üniversiteye götürdük. Ama istanbul ’a DNA testine gitmesi gerekiyordu. Bir annenin görevi değildi onu götürmek. Deprem kaybıydı benim çocuğum. Ama ben onun kemiklerini kendi ellerimle aldım istanbul’a DNA testine götürdüm. Devletin yapması gereken çoğu işi biz kendimiz yaptık.”