Saat kaç bilmiyorum,balkonda tek başıma oturmuş karanlıkta etrafı gözlemlemeye çalışıyorum.Sokakta yankılanarak 'yerine sevemem...' şarkısı geçip gidiyor bir arabanın eşliğinde.İn-cin top oynuyor adeta çat-pat geçen bir iki insan ve bir müddet sonra art arda geçen arabalardan başka birşey yok.
Biraz önce gözüme bir genç takıldı ileride olmasına rağmen kırmızı gömleğiyle burdan kendini belli ediyordu.Bir telefon görüşmesi yapıyordu.Elinde telefon,caddenin ortasında bir kaldırımdan öbür kaldırıma doğru hararetli bir şekilde gidip geliyordu.Ayrıca çok yükses ses tonuyla konuşması burdan da net bir şekilde anlaşılıyordu.'Beni bitirdiniz,beni mahvettiniz..'diye haykırıyordu.Anlaşılan bir büyük derdi vardı.Bu dert ona iki kadehte attırmıştı galiba.Salınarak,sallanarak yürüyordu o yalnızlığıyla...
Uzun tartışma sonrasında son sözlerini ve son sövmelerini yaptı.Büyük bir intikam hissiyle kapatıverdi sanki telefonu.Geçti kaldırımın kenarına,oturdu sonra yol ucunda kendi halinde düşüncelere daldı sanki.Başladı sonra o kafayla haykıra haykıra ağlamaya...
Acıdım haline;bir insan bir insana neler yaptırıyor böyle.İsterse eziyor,küçültüyor karşısındakini.İstersede yüceltiyor.Bunlar akıl işimi,şans işi mi?...''Yazık!''demekten başka birşey gelmiyor elimden ve sessiz sedasız odama çekiliyorum.Düşünüp kendi kendime cevap veremediğim bir soru oluşuyor aklımda;'Bir insan bir insanı neden üzer ki???'

(ç)alıntıdır...

ah bide ben bilsem kadeşim bunun cevabını