Atatürk’ün, edebiyat türlerinden tiyatro’ya özel bir ilgi göstermesi de rastlantı olamaz. Toplumsal sanatın en canlı örneği tiyatrodur belki de. Atatürk, İstanbul’a hemen her gidişinde, o zamanlar «Darülbedayi» diye anılan Şehir Tiyatrosu’nda temsiller seyretmiş, büyük başarı kazanan sanatçılara övgüleriyle şeref vermiştir. Türk tiyatrosuna emeği geçenlerin yüzünü ağartan sözleri herkesçe bilinse de, tekrar tekrar okunmaya değer niteliktedir.

1927 de Çankaya Köşkünde verilen bir şölene o sıralarda Ankara’da bulunan İstanbul Şehir tiyatrosu sanatçıları da çağırılır. Şölende konuşan Atatürk şu sözlerle över sanatçıları : «Hepiniz milletvekili olabilirsiniz’ Bakan olabilirsiniz’ Hatta Cumhurbaşkanı olabilirsiniz’ Fakat sanatçı olamazsınız’ Hayatlarını büyük bir sanata veren bu çocukları sevelim.»

Bilindiği üzere, birçok kişileri konuşturarak bir birinin karşıtı duygular ve düşünceler ortaya atan tiyatro bir batı sanatıdır. Eski Yunanistan’da doğmuş ve oradan Avrupa ülkelerine yayılmıştır. Uzak doğuda, eski Çin’de de vardı tiyatro. Ama Çin tiyatrosu karşılıklı konuşmaya değil, dansa, şarkıya yüz ve vücut hareketlerine önem verir. Tanzimat’a değin Türkiye Karagöz’den ve Ortaoyunu’ndan öteye gidememiştir. Memleketimize Tanzimat’la girip yavaş yavaş gelişen tiyatro, Türk kadınının taassubu yüzünden sahneye çıkamaması dolayısıyla, uzun süre öz Türklere kapalı kalmıştı. Atatürk, toplumsal Özgürlüğe kavuşturduğu Türk kadınına tiyatro sanatının da kapılarını açtı. Az önce belirttiğimiz üzere, bu sanatın kapıları doğuya değil, batıya dönüktü. Tiyatro yoluyla Türkiye batıya, batı düşüncesine biraz daha yaklaşma olanağını bulacaktı.

ataturkilkeveinkilaplari.com