1938'in sonbahar günleriydi. Atatürk'ün hastalığı gözle görülür biçimde ilerlemişti. Halsiz ve yorgundu. Çevresindekiler onu yormamak için olabildiğince dikkatli davranıyordu.
O halinde bile, ülkenin işleriyle ilgileniyordu.
Afet İnan bir gün ona, Trakya'daki höyüklerden çıkan eserlerden
söz etmişti. Gazi hemen ilgilendi:
"O eserlerden bana da getirin göreyim" dedi.
Birkaç parça getirildi, hepsini tek tek inceledi:
"Devam ediniz," dedi. "Memleketin kültür tarihi zenginliğini daha çok bulacaksınız."
Ekim ayının ortalarıydı; günlerden Cumartesi... Akşam saat yedi, sekiz sularında Atatürk, Afet Hanım'ı yanına çağırdı.
"Bu akşam kendimi daha iyi hissediyorum" dedikten sonra, Türk Tarih Kurumu'da çalışmaların nasıl gittiğini sordu.
Doktorunun öğütlerini bildiği için Gazi Paşa'yı yormak istemeyen Afet İnan, çalışmalardan kısaca söz etti. Bu arada "Belleten"in yeni sayısının da çıktığını söyledi.
Atatürk:
"Bana da getirin, okuyacağım," dedi.
Belleten'in yeni basımları getirildi, Gazi Paşa elinden bırakmaksızın sayfa sayfa inceledi.
Sonra pek beğendiğini söyledi.
Onun dinlenmesi için, Afet İnan daha fazla yanında kalmadı; izin isteyip ayrıldı.
O akşamdan sonra daha iyiye gitmedi durumu!
Belleten, son okuduğu yayın oldu!

alıntıdır..