Cumhuriyet
10.11.2009

Atatürk, İlkeleriyle Hep Yaşayacak...

PERİHAN ERGUN

Bugün Yüce Önderimiz M. K. Atatürk’ün Hakk’a yürüyüşünün 71. yıldönümü. Onu, borçlulukla, saygıyla bizlere emanet ettiği Cumhuriyetin aydınlanma, çağdaşlaşma, bağımsızlık, demokratlık, halkçılık, ulusallık ve en önemlisi de laiklik ilkeleriyle hep yaşatacağız. Bu ilkelere ters düşenlerce eğitim ve öz kültürümüzü gelecek kuşakları uyutarak, yollarını keserek yozlaştırmaya kalkışanlarla savaşımımız, bizlerin ön görevi olmalıdır. Bıkmadan, usanmadan, kararlılıkla, ufuktan doğan güneşin ışıklarıyla toplumun, onun en güvendiği halkıyla gençliğinin hep güç vericisi olmalıyız.

İktidarın bugün Demokratik Açılım konusunu tartışmak için TBMM’de toplantı istemini şiddetle kınıyorum. Muhalefetin dışında tüm yurtseverleri de bu karar tepkilendirdi. Başbakan’ın kıdemli yardımcısı Bülent Arınç Bey, “10 Kasım tatil günü değildir. Grupların toplandığı sıradan bir gündür” gibi fetvasıyla tepkilere karşı durdu. Buna hiç şaşmadım. Beyanları hep bu içeriktedir. Yıllardır Milli Görüş siyasetiyle Meclis’te bulunmasına karşın bugünün yasal dayanağını görmezden gelişi de gene ona has bir davranış olsa gerek.

Hatırlatıyorum: 5 Nisan 1992 gün ve 17655 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan metin, “Mahalli Kurtuluş ve Atatürk’ü Anma Günleri gibi tarihi günlerde yapılacak Törenler Yönetmeliği ile İçişleri Bakanlığı’nın 1624 sayılı Teşkilat ve Görevleri Hakkındaki Kanun’un 4445 sayılı kanunla eklenen ek maddeye dayanılarak, programlar hazırlanır” der. İşte Ata’mızı anma anlatma onun ilkelerini balık hafızalılarla özellikle de öğrencilere, gençlere hatırlatıp öğretme gününde, siyasi bir yatırım ürünü olan Kürt Açılımı’nı Meclis’te tartışmanın anlamsızlığı ortada değil mi?

***

Bu düşünce ve duygularla onu sonsuzluğa göndermeden evvel ve sonraki çocukluk anılarımı elimde olmaksızın anımsadım. Mahallemizde o tarihlerde sadece muhtarımızla bizim evde radyo vardı. Okuldan eve her dönüşümde komşuları bizde radyonun başında toplanmış, onun günlük sağlık raporlarını gözyaşlarıyla dinler bulurdum. Oysa ben ve arkadaşlarım kendisinin kesinlikle yaşayacağına, başımızda hep kalacağına inanıyorduk. 1938’in 29 Ekim Cumhuriyet Bayramı günü, İstanbul’un bütün ilk ve ortaöğrenim çocukları, törenden sonra Dolmabahçe Sarayı’nın önünde, öğretmenlerimizle birlikte ona şifalar dilemek için toplanmıştık. Birden tüm öğrencilerin “yaşa var ol” haykırışları arasında bizleri penceresinden el sallayarak selamlamasının coşkusu ve hastalığını yeneceği umuduyla evlerimize döndük. Buna karşın 10 Kasım günü okulumuzun (Kasımpaşa 9. İlkokul) salonunda toplanmış, acı haberi hıçkırıklarla öğrenmiştik. İstanbul halkı günlerce sarayın Muayede Salonu’nda saygı geçidi için hazırlanmış olan mozolesinin önünden hıçkırıklarla, acılar içinde ona borçluluklarını sundu. Ben de ailem ve okulumla bu sunumda iki kez bulundum. Cenazesinin Dolmabahçe’den alınıp Sarayburnu’ndan Haydarpaşa’ya götürülüşünde de yolun iki yanını tutmuş olan yüz binlerce İstanbullu, ona tazimle selam durdu. Tarihte hiçbir halk ve ulusta Yüce Önder’e duyulan borçluluk saygı ve sevgi bu denli sayfalara yazılmamıştır. İsmet İnönü’nün ondan sonra II. Cumhurbaşkanı seçildiği gün söylediği gibi, o hep “Ebedi Şefimiz” olarak yaşayacaktır.

***

Geçen hafta “Nefes-Vatan Sağ Olsun” adlı milyonların izlediği filmde de aynı duyguların yaşatıldığı tabloları, o amatör ama çok yetenekli gençlerimizi izlerken yaşadım. Hele o fırtınalı, korkutucu, dağı taşı yıkarcasına bulutları sürükleyen rüzgârlara aldırmadan, gün ağarır ağarmaz çavuşun, al bayrağın altındaki Atatürk büstünün üzerindeki karları elleriyle temizleyerek kuruladıktan sonra, “Emret komutanım” dercesine önünde selamla hazır ola geçmesi, çok duygulandırıcıydı. Bir de hain terör örgütü PKK’nin baskınla karakolu ve içindekileri yok etmesinden sonra ayakta zor durabilen Mehmetçiğin, yerde kalkmaya çalışan, kendisine kin dolu hain gözlerle bakan teröriste bile çevirdiği silahının tetiğine basamayışı, askerimizin övünç veren yapısının göstergesiydi. Çünkü o, M. Kemal’in askeriydi.