İnme olmadığı halde istemli hareketlerin yapılamaması ya da güçleşmesi. Apraksinin en belirli niteliği, karmaşık bir hareketi meydana getiren küçük hareketler tek tek yapılabildiği halde, bunların bir arada ve birbirlerine bağlı ve dengeli bir şekilde gerçekleştirilememesidir.

Bir hareketin yapılamaması, istenenin kavranamamış olmasından ileri gelebilir. Ya da çocuk felcinde olduğu gibi, oynatılması istenen alanın felcinden ya da o alandan izlenimleri beyne ileten sinirlerin bozulmuş olmasından ileri gelebilir. Aprakside ise inme yoktur. Kol ve bacaklardan gelen duyu iletici sinirler çalışmaktadır; kol ve bacaklar serbestçe hareket ettirilebilmektedir, hastalar söyleneni anlamaktadırlar. Ancak, örneğin dişlerini fırçalamaları ya da saçlarını taramaları istenildiğinde bunları yapamamaktadırlar.

Buna karşılık hasta, hapşırmak, hekimin bir parmağını sıkmak gibi tek hareketle gerçekleştirilebilecek emirleri yerine getirebilmektedir. Bu basit ve tek hareketle gerçekleştirilen işlemler küçük yaşlarda öğrenilen hareketlerdir. Zamanla çocuk bu hareketleri daha düzenli bir şekilde öğrenir. Daha sonra karmaşık hareketleri gerçekleştirir. Öğrenilen hareket şekilleri beyinde saklanır. Bu nedenle, beyindeki çeşitli bozukluklar bu hareket şekillerinin unutulmasına yol açabilir. Beyin dokusunda yangı (ansefalit) ur, apse ve kan dolaşımı yetersizliği önemli apraksi nedenleri arasında yer alır.

Değişik apraksi türleri vardır. Giyinme apraksisinde hasta kendi kendine giyinemez, yapısal aprakside basit şekilleri (örneğin kibrit çöplerinin bir araya getirilmesiyle meydana getirilen şekilleri) bakarak bile yapamaz. Bazı yaşlılarda yürüme apraksisi vardır. Tek tek basit hareketler yapılabildiği halde, bunların bir arada yapılamamasının kesin nedeni ve bu bozukluğun gerçekleşmesinin mekanizması henüz kesinlikle anlaşılamamıştır.