Evlendiğinden beri evinde kalan babası yüzünden eşiyle sürekli tartışıyordu. Eşi babasını istemiyor ve onun evde bir fazlalık olduğunu düşünüyordu. Tartışmalar bazen inanılmaz boyutlara ulaşıyordu. Yine böyle bir tartışma anında; eşi, bütün bağları kopardı ve "Ya ben giderim, ya da baban bu evde kalmayacak" diyerek rest çekti... Eşini kaybetmeyi göze alamazdı.

]Babası yüzünden çıkan tartışmalar dışında mutlu bir yuvası, sevdiği ve kendini seven bir eşi ve birde çocukları vardı. Eşi için çok mücadele etmişti evliliği sırasında. Ailesini ikna etmek için çok uğraşmış ve çok sorunlarla karşılaşmıştı. Hâlâ onu ölürcesine seviyordu.

]Çaresizlik içinde ne yapacağını düşündü ve kendince bir çözüm yolu buldu. Yıllar önce avcılık merakı yüzünden kendisi için yaptırdığı kulübe tipi dağ evine götürecekti babasını. Haftada bir uğrayacak ve ihtiyacı neyse karşılayacak,böylelikle eşiyle de bu tür sorunlar yaşamayacaktı.

]Babasına lâzım olacak bütün malzemeleri hazırladıktan sonra yatalak babasını yatağından kaldırdı ve kucakladığı gibi arabaya attı. Oğlu Can, "Baba bende seninle gelmek istiyorum" diye ısrar edince onu da arabaya aldı ve birlikte yola koyuldular.

]Karakışın tam ortalarıydı ve korkunç bir soğuk vardı. Kar ve tipi yüzünden yolu zor seçiyorlardı. Minik Can, sürekli babasına "Baba nereye gidiyoruz ?" diye soruyor ama cevap alamıyordu. Öte yandan; nereye götürüldüğünü anlayan yaşlı adamsa gizli gizli gözyaşı döküyor oğlu ve torununa belli etmemeye çalışıyordu.

]Saatler süren zorlu yolculuktan sonra dağ evine ulaştılar. Epeydir buraya gelmemişti. Baraka tipindeki dağ evi artık çürümeye yüz tutmuş, tavan akıyordu. Barakanın bir köşesini temizledi hazırladı ve arabadan yüklendiği yatağı oraya itina ile serdi.Sonra diğer malzemeleri taşıdı en son da babasını sırtlayarak yatağa yerleştirdi.

]Tipi, adeta barakanın içinde hissediliyordu. Barakanın içinde fırtına vardı adeta. Çaresizlik içinde babasını izledi. Daha şimdiden üşümeye başlamıştı.Yarın yine gelir bir yorgan ve birkaç battaniye getiririm diye düşündü.

]Öyle üzgündü ki, dünya başına göçüyor gibiydi. O, bu duygular içindeyken babası, yüreğine bıçak saplanmış gibiydi. Yıllarca emek verdiği oğlu tarafından bir barakaya terk ediliyordu. Gururu incinmişti, içi yanıyordu ama belli etmemeye çalışıyordu. Minik Can ise olanlara hiçbir anlam veremiyordu. Anlamsızca ama dedesinden ayrılacak olmanın vermiş olduğu üzüntüyle sadece seyrediyordu.

]Artık gitme zamanıydı. Babasının yatağına eğildi, yanaklarını ve ellerini defalarca öptü.Beni affet der gibi sarıldı, kokladı. Artık ikisi de kendine hakim olamıyor ve hıçkıra hıçkıra ağlıyordu. Buna mecburum der gibi baktı babasının yüzüne ve Can'ın elini tutup hızla barakayı terketti. Arabaya bindiler.

]Can yola çıktıklarında ağlamaya başladı, neden dedemi o soğuk yerde bıraktın diye. Verecek hiçbir cevap bulamıyordu, annen böyle istiyor diyemiyordu.

]Can: "Baba, sen yaşlandığında ben de seni buraya mı getireceğim?" diye sorunca dünyası başına yıkıldı. O sorunun yöneltilmesiyle birlikte deliler gibi geri çevirdi arabayı. Barakaya ulaştığında "Beni affet baba." diyerek babasının boynuna sarıldı. Baba oğul sıkı sıkı sarılmış çocuklar gibi hıçkıra hıçkıra ağlıyorlardı.

]Oğlu: "Baba beni affet! Sana bu muameleyi yaptığım için beni affet!" diye hatasını belli ediyordu...Babası oğlunun bu sözlerine en anlamlı cevabı veriyordu..."Geri geleceğini biliyordum yavrum. Ben babamı dağ başına atmadım ki, sen beni atasın... Beni bu dağda bırakamayacağını biliyordum.

Eminim ki çok etkilendiniz benim sizlerle paylaşmak istediğim bazı gözlemlerim var arkadaşlar lütfen her ne olursa olsun yaşlılarımıza sahip çıkalım

ve onlara sırtımızı dönmeyelim bazı insanlarımızın bazı bahanelerle yaşlılarını ihmal ettiklerini gördükçe çok üzülüyorum bir zamanlar onlarda gençti ve bize büyük emekler vererek baktı ve büyüttüler hele de kaynana kayınpeder anne baba ayrımı yapılması en büyük cahilliktir

onlar ne söylerse söylesin ne yaparsa yapsın bizim onları arayıp sormamamızı gerektirmez bu her zaman bir kaçıştır ve kendi rahatından ödün vermemektir


eşiyle mutlu olup ta onun anne ve babasına hürmet etmeyenleri sahtekar ve yapmacık buluyorum.


tabii ki bazı anne babalar vardır evladına hep zazarı dokunmuştur hiç hayrı olmamıştır onlar için birşey diyemem o da yine çocuğunun vicdanına kalmış istisnai bir durum.

unutmayalım ki bizler de evlat büyütüyoruz bir söz vardır çok severim "

"Evlatlarımızın ayağına batan dikenler ya ekemediklerimizden ya biçemediklerimizdendir

Ço güzel, ve manası büyük bir örnek hayat. İnsanlar yaşadıgı sürece,bir birlerine verdikleri deyerin karşılıgında Mutlu olurlar. Yaşlandıkları zamanda bu mutluluk sevince döner.

Baba ,Anne ve Evlatlar, Kendisine Düşen güzellikleri Zamanında yerine getiremiyorlarsa . Yaşlandıkları Zamanda veremezler.

Aşkolsun SvmDoğan benide Ağlattınya Ben bunu biliyordum ama senin yazman beni ağlattı Hayatta ençok yaşlıları ve çocukları severim.

Güçsüzler yurdunda çalıştığımda akşamları PİR'imden destur alırdım öyle kalırdım kolay değil kızım yaşlıya bakmak gayet zordur derdi PİR'ime niyazım olsun selamlarımı ve saygılarımı sunuyorum.

Svm Emeğine sağlı çok teşekkür ederim saol canım PİR'im yoldaşın olsun.

mehmeni60 yazdı:Aşkolsun SvmDoğan benide Ağlattınya Ben bunu biliyordum ama senin yazman beni ağlattı Hayatta ençok yaşlıları ve çocukları severim.

Güçsüzler yurdunda çalıştığımda akşamları PİR'imden destur alırdım öyle kalırdım kolay değil kızım yaşlıya bakmak gayet zordur derdi PİR'ime niyazım olsun selamlarımı ve saygılarımı sunuyorum.

Svm Emeğine sağlı çok teşekkür ederim saol canım PİR'im yoldaşın olsun.

ne güzel bir işle uğraşmışsınız yaşlılarımızı bende çok severim evet Zöhre Ana da bu konuda çok hassastır. hatta bir gün Anaya inancı yok diye anne ve babasıyla ilgisini kesen birine Ananın nasıl kızdığını biliyorum ve Ana dedi ki o kişiye "oğlum büyüğün yeri hiç bir zaman gitmez her ne yapmış olursa olsun inanç ayrıdır saygı sevginin yolun yeri ayrıdır Zöhre Ana bana inanmayan büyüklerinizi reddedin demiyor hiçbir zaman bunu bahane edenlere de çok kızıyor.