Hepinizin emeğine sağlık çok güzel olmuş

Çanakkale Zaferi

“Üstün bir zeka, İnanç, Sevda ve Umudun” ta kendisi ;

“Mustafa Kemal’dir ÇANAKKALE!..”

Sizlere ne kadar teşekkür etsek azdır. Hakkınızı ödeyemeyiz. Çok şükür ki bizlere, sizin gibi atalarımız, ecdadımız var. Böyle bir ecdadın torunu olmak da her kula nasip olmaz. Ne Mutlu bize.

İçinizde vatan “Sevdası”

Göğsünüzde “İman”

Gözlerinizde “Umut”

Başınızda “Üstün bir zeka”

Ve ona olan “inanç”

Dünyada emsali görülmemiş bir savaşın kahramanlarısınız sizler. Sevdanız uğruna, arkanıza bakmadan çıktınız yola. Sizler, yapılabilecek en büyük fedakarlığı yaptınız. Ananızı-Babanızı-Kardeşlerinizi, Eşinizi ve çocuklarınızı son kez öptünüz ve çıktınız yola.

Antalyalı Mustafa, belki de sevdiğini son bir kez bile göremedi, okşayamadı o güzel sırma saçlarını.

Bebesinin kokusunu bile hissedemeden çıktı yola Karslı Ali.

Son kez anasının elini öpmek istedi Rizeli Cengiz. Ama o da tarladaydı , dönüşte sevinç gözyaşı döksün bari dedi, çıktı yola vakit kaybetmeden.

1 aylık evliydi daha Manisalı Hasan, eşinin kendi eliyle işlediği ince oyalı yazmayı aldı yanına. Göğsüne yerleştirdi… Kokusu koruyacaktı onu, düşmandan gelen her mermiden.

Bir yiğidin de saçına kına yakmıştı anası. Vatan için kurban ettim oğlumu diyerek.

Hasanlar, Aliler, Mustafalar, Veliler…

Kınalı Kuzular, O isimsiz kahramanlar

Gidenler, dönmeyenler

Adına türküler yazılanlar,

Bir sevdadır Çanakkale, Vatan sevdası. Bağımsızlık aşkı, Umudun ta kendisi. İnancın zaferidir.

Üstün bir zeka; “Mustafa Kemal”dir Çanakkale.

Ona inandı bir millet. İnanmak zorundaydılar. Çünkü; Sözde hükümet ve diğerleri vatanı satıyor, esareti kabul ediyordu.

Mustafa Kemal’in gözlerinde o umut ışığı işlemişti her neferin gözbebeklerine.

Her baktıklarında onun gibi bakıyorlardı düşmana ve vatan topraklarına. Ondaki cesareti almıştı her biri kendine. Ondaki inanç vardı her birinin içinde. Ondaki iman vardı her birinin göğsünde.

Çok zorlu bir savaş oldu. Mermiler yağıyor gökten yağmur gibi. Bir saniye bile sessizlik olmuyordu. Düşman iki metre karşıdaydı. Korku nedir bilmiyorlardı. Arkalarında dua eden sevdikleri , başlarında Üstün bir Zeka ; “Mustafa KEMAL” ile Vatan uğruna savaşıyorlardı. Tek düşündükleri şey bu savaşı kazanmaktı.

Kazanıp “Çanakkale Geçilmez!...” diye haykıracaklardı bütün cihana.

Bir manganın koruduğu tepeye 300 kişilik düşman askeri geliyordu. Askerler ne yapacaklarını şaşırmıştı. 10 kişiye 300 kişilik tam teçhizatlı bir ordu geliyordu karşıdan. Yardım gelmesi çok uzun sürecekti. İşte o an, o üstün zeka ve fedakarlığın en yücesini gerçekleştirdiler.

Asker: Komutanım, mermimiz bitiyor. Son şarjörümüz. Karşıda 300 kişilik bir kuvvet. Ne yapacağız?

Komutan: Her mermiye 3 asker nişanlayın aslanlarım. Mustafa sen soldan ilk üçe , Ahmet oğlum sen de en sağdaki üçlüye nişanla.

Askerler: Biraz şaşkın, ama yürekten; “Emrederseniz Komutanım”

Anlaşmışlardı fedakarlık yapmanın gerekliliğini. Yardım gelene kadar ancak bu şekilde korunacaktı tuttukları tepe. Öyle de oldu. Tepe kaybedilmedi.


Kıyıda bir tabya, harap içinde kalmış. Yaşayan var mı yok mu belli değil. Bir top mermisi kalmış sadece ve düşman gemisi yanaşıyor, kıyıya asker çıkaracak. Var mı? öyle kıyıya çıkmak. Tabyada bir Koca Seyit var. O tonluk top mermisini bir besmele ile, ayakları ve beli titreye tireye , çatırdayarak çıkarıp yerine koydu. Yine bir besmele ile ateşledi ve düşman gemisini batırdı.

Bir Nusret Mayın gemisi vardı Çanakkale’de. Son mayınlarımızı, gece yarısı döşeyip, savaşın kaderini değiştirmişti.

Bir Mustafa Kemal vardı Çanakkale’de; “Nereye Dönüyorsunuz? Ben size dönmeyi değil, Ölmeyi emrediyorum!.” diyen.

Bir umut vardı; Çanakkale’de yeşeren, 19 Mayıs’da tomurcuk olan ve 1923’de “Cumhuriyet” çiçeğini açan.

Bir Kurtuluşun başlangıcıdır Çanakkale, Geçilmez!...

Geçilmedi de!...

O gün, Çanakkale’yi geçip İstanbul’a girmek isteyen emperyalistlere ve uşaklarına izin vermedi atalarımız. Onlar şimdilerde, Savaşarak geçemedikleri Çanakkale’den Başka başka yollarla geçiyorlar. Onlar şimdi, işbirlikçilerle el ele güle oynaya geçiyor İstanbul’a. Allah Allah diye koruduğumuz topraklarımızı, Allah Allah nidalarıyla satıp savuruyorlar.

Keşke ben de Çanakkale’de şehit olsaydım. Keşke ben de o isimsiz kahramanlardan biri olsaydım. Keşke ben de anamı babamı son kez göremeden, bu onurlu mücadelenin, bu zaferin içinde olsaydım. Keşke, 18 Mart 2008 de “Sargı yerini” gezen bir elin avuçladığı toprakların içinde, benim de kemiklerim olsaydı. Benim de dişlerim olsaydı o kutsal topraklarda.

Ama yok!

Sözüm var ecdadıma

Sözüm var Atalarıma

Sözüm var Mustafa Kemal’e


Çanakkale için, Samsun için

İzmir, Afyon,Manisa için

Gaziantep, Kahramanmaraş için

Eskişehir, Ankara için

Türkiye Cumhuriyeti ve Türk Milleti için mücadeleye devam edeceğim. Atalarımın yaptığı gibi. Tıpkı o gün ki Çanakkale ruhu ile. Tıpkı o gün ki Kuvayi Milliye ruhu ile.

Tıpkı o gün ki neferlerin inandığı ve uyguladığı Mustafa Kemal’in emri ile.

Bu Vatan için, Size olan borcum için; “Ölmeye geliyorum!….”

Ruhunuz şad olsun.


ÇANAKKALE GEÇİLMEZ...

ÇANAKKALE; Türk'ün,Bağımsızlık Türküsüdür !..

Ruhları şad olsun..Şehitlerimi gururla anıyorum

[url=http://www.hikayeler.gen.tr/2007/09/18/kendi-cenaze-namazini-kilan-sehitler/][/url]

Babamım dostlarındandı. Dimdik yürüdü. Hani Allah’tan başka kimsenin önünde eğilmemiş tipler vardır ya,
öyle biriydi. Ben çok küçüktüm, evimize misafir gelirdi. “Oğul” diye seslenirdi hep. Bağdaş kurmaz, diz çöker öyle
otururdu. Gaz lambası ışığında daha bir heybetli görünürdü gözüme. Hep bitip tükenmek bilmeyen harp hatıraları anlatırdı.
Çanakkale, Gazze, Kafkas cephelerini dolaşmış; Sakarya, Dumlupınar’da savaşmış. Ancak İzmir’in kurtuluşundan sonra
köyüne dönebilmişti. Anlattıklarında hep acı, kan, cefa vardı. Kolay mı kazanılmıştı bu vatan? Ölüm neydi ki?
Şerbet içmek kadar kolaydı. “Biz kendi cenaze namazımızı kendimiz kıldık Çanakkale’de !” derdi sık sık.
Olur muydu??
Kirte muharebeleri sırasında bölükler arka siperlerde hücum sıralarını beklemektedirler. Ön siperlerdekiler ileri fırlamış
boğuşuyorlar. Yüzbaşı hucum için emir bekliyor. Bütün asker süngü takmış siperden fırlamak için hazır. Sinirler gergin ! …
Bütün dudaklar kıpır kıpır dualar okuyor, kelime-i şehadet getiriyor. Süre uzuyor. Yüzbaşı erlere sesleniyor…
“Yavrularım… Aslanlarım… Biraz sonra Cenab-ı Rabb’ül Alem’in huzuruna varacağız. Abdestsiz gitmeyelim… Haydi !
Tüfeklerimizin kabzalarına ellerimizi sürüp, hep beraber teyemmüm edelim…”
Teyemmüm edilir… Bekleme devam etmektedir. Biraz sonra Yüzbaşı;
” Çocuklarım… Sanıyorum biraz daha bekleyeceğiz… Önümüzde biraz daha zaman var. İleride arkadaşlarımız şehit oluyor.
Hem onlar için, hem de vakit varken, kendi cenaze namazımızı kendimiz kılalım…”
” Kabe Karşımızda… ”
Arkadan Of’lu Ali çavuş bağırır. ” ER KİŞİ NİYETİNE… ”
O gün yapılan hücumda, kendi cenaze namazını kılan pek az kişi sağ kalabilmişti.
Onlar Allah’a verdiği sözü tuttular….