İşin özü inançtır.
İnancın kaynağı sevgidir.
Sevmeyen bir insan inanamaz.
İnanç gerçeğin kapısında anahtardır.
İlmin kapısı Ali ise o kapıyı açacak anahtar bizdedir.
O da inancımızdır.
İnanç olmayınca her gerçeği hafife alacak bir bahanemiz, her doğruyu örtecek bir savımız ustalıkla söylenebilir.
Gerçeğe diz kırmak çok zordur.
Çünkü gerçek anlaşılır olunca artık hiç bir şey 'bana göre' olmaz.
Hakkı idrak edip O'nun varlığını tüm duyularla idrak edince 'Kim olduğum' ortaya çıkar. çapım kadar konuşmak, bilmediğim karşısında susmak, Hak sözüne boyun eğmek kaçınılmaz olur.
Bu hal, istenmeyen bir durumdur.
Çünkü nefsime göre bir inanma son bulacaktır.
Gerçeğin verilerine göre bir inanma ise sorumluluk gerektirir.
Kul olduğunu kabul etmek, iman etmek, diz kırmak (nefse) ağır gelir.
İmanda edep vardır, imanda Hak sözü geçerli sözdür.
Ben ona inanmakla insan olurum.
Oysa daha önce nefsimi doyurmakla insan olduğumu sanıyordum.
İşte kıvırmanın, ipe un sermenin, suyu yokuşa sürmenin nedeni budur.
Bu zaaf Evliyaya taş attırır, umursamaz,
Evliyayı astırır, görmezden gelir,
Evliyaya iftira attırır, atanı da inandırır.
Çünkü nefis baldan tatlıdır.
Evliyayı tanıyan, bulan, Muhammed- Ali Yolu'na bağlananlar için ise bal bile bir tat değildir.
Evliyanın huzurunda bulunmak yaşamın tek güzelliğidir.
Yaşamak demek, onun bulunduğu ortamda olmak demektir.
Canı ve nefisi onun için feda etmek demektir.
Bu kayıp değildir, elde edebilleceğimiz tek gerçek kazançtır.
İnanmak Allah'ın varlığına şükretmektir, gerçek aşka düşmektir.
Yaşamın tek nedeninin bu aşk olduğu , Var eden Var'ın gücü olduğunu idrak etmektir.
O nedenle derim ki:
Büyük lokma yut, büyük söz söyleme.
İki düşün, bir söyle.

Nisan ayının onbeşinde Perşembe gecesi üç anneleri ekmek yaparken Elif Ana’nın sancısı tuttu o zaman Halil peygamber rüyada bebeği Muhammed Mustafa verdiği için doğru ona gitti. ’Ya topal meliyke sen yetiş’ diyerek Adila Ana’dan yardım istedi. O mübarek biz göçüyoruz, diyerek yardıma geldi. Bu kelime batından zahire çocukla annesinin kurtulmasıdır. Birinci sancı değil ikinci sancı üzerine İsmail doğunca alnında Zöhre Yıldızı parladı ve ağlamaya başladı. Bu ağlaması annem, babam kimdir?, sahip çıksın demesidir. Bu ağlamanın üzerine Elif ana sevinçle şu deyimi söyledi.

İsmail’im doğdu dünyalara nam yapsın
Büyüsünde babasına dam yapsın
Düğün kuram cümle aleme şan yapsın
Bugün Kadir Mevlam güldürdün beni

diyerek kundağı bağrına bastı öptü, sevdi, sevincinden ağladı, sonra kumalarına dönerek bizim ağzımız tatlandı seven dostların ki de tatlansın unları ekmek tahtalarını kaldırmayın İsmail’in helvasını verin dedi göz aydına gelen dostlara helva yapıp verdiler.

Bildiren: Pir Zöhre Ana


Elif Ana'mızın ve Halil İbrahim peygamberimizin göz nuru İsmail peygamberimizin bugün dünyaya geldiği gündür.

Hak Muhammed Ali 12 İmam Ehlibeyt tüm sevenlerini yolundan,izinden ve İsmail peygamberin şefaatinden mahrum bırakmasın...

Hz. İsmail Peygamberimizin doğum günü kutlu olsun.

İsmail Peygamber için pişirilen lokmalar kabul olsun.

Elif Ana'mızın ve Halil İbrahim Peygamberimizin gözlerinin nuru, yavruları İsmail Peygamber'in doğum günü kutlu olsun...

Yapılan helvalar, lokmalar Hak katında kabul görsün..

Bu mübarek günü bizlere anlatan Yüce Pirimiz Zöhre Ana'mıza da sonsuz teşekkürlerimi sunar, mübarek ayaklarına ve yüce postuna niyaz ederim...

Kurban gibi bütün insanlığa Allah'ın bir lütfu olarak gelmiş bir ibadetin Piri olan İsmail Peygamberimizin doğum günü kutlu olsun...

Pir Zöhre Anamıza da bu vesileyle niyazlarımız olsun...

Tüm lokma sahiplerinin lokmalarını Hak kabul etsin. Allah Pirlerimizin şefaatinden ve ışğından bizleri mahrum etmesin...

Hz. İsmail Peygamberimizin dogum günü kutlu olsun helava lokmalarımzı kabul etisin allah insallah pirime niyazim olsun ALLAH pirimizi başımızdan eksik etmesin insallah .

Ismail Peygamberimizin Dogum Günü Kutlu Olsun. Pirime varligina binlerce kere sükürler olsun. Cümlemizin dualari lokmalari hak katinda kabul olsun Pirim Kuranindan, Imanindan ayirmasin aile butunlugu ile yoluna layik etsin dilerim.