Pir Zöhre Ana Forum

Tam Versiyon: Gitme Anne ..!
Şu anda arşiv modunu görüntülemektesiniz. Tam versiyonu görüntülemek için buraya tıklayınız.
Gitme dedi bir çocuk!

[B]``Gitme anne``!

Yıldırımlar düşer gecelerime,
Ateşim çıkar ağlarım.
Masallarını dinlemeden korkarım gözlerimi karanlığa yummaya.
Açlığımı senin ellerin olmadan dindirmeyi başaramam.

Anne gitme!.
Ardında boynu bükük bir baba bırakma!
Ardında yaşlı gözler bırakma.
Yıldırımlar düşer gecelerime,
Bana yağmurlar yağdırtma!

[color=#ff0000]Gitme anne! [/color]
Bir daha bak gözlerime ve kalbimi gözlerine ekle.

Sabahlarımın karanlığına,
Saçlarımın ağarmasına,
Küçücük dünyamın daha da daralmasına sebep olma!
Sokakların kargaşasında kaybolmama.
Fırtınaların sürüklediği artık gazetelere dönderme beni.

[color=#ff0000]Gitme anne![/color]
Yeşertmeye çalış ellerinle diktiğin fidanı.
Ormanların sonsuz edasıyla büyüt beni.
Bir güvercin konsun dallarıma,
Gölgem de serinlesin muhtaçlar.
Ellerim sana dualar toplasın.

[color=#ff0000]Gitme anne.[/color]
Gitme ki;
Yaşadığım her dakika senin adın anılsın.
Unutulmayasın.

Gitme anne!
Sana bir şiir yazarım.
Sana çiçekler toplarım umut bahçesinden.
Bulaşıkları yıkarım seninle,
Erkek olduğumu taslamayarak.
Sana gönülleri fethederim;
Fatih`in İstanbul`u alışını anlatarak.
Ben ben olurum anne!
Yeter ki gitme...
Ben sen olurum, kurdurduğun hayallere kurban olurum.
Yazarım, okurum...
Senin dediğin gibi ``Adam ol`` urum...

Gitme anne!
Tükenişimin ardından bakmayasın diye gitme,
Yıkılışımın seni yıkmaması için gitme,
Kayboluşumun seni arayışlara düşürmemesi için gitme.
Gidişlerin pişmanlığını bana ödetmeyesin diye gitme.

[COLOR="#ff0000"]Gitme anne!
Ama mutlu olacaksan,
Yani sen mutlu olacaksan,
İşte sen anne sen;
Dayanacaksan dayanıksızlığıma;
Git Anne...
Git![/B]
ANNE
Ağladığımı kimseye söyleme anne
Onlar beni güçlü biliyor
Onlar beni en zor günümde bile ayakta biliyor
Ben aslında geçirdiğim her günün akşamı evde ağlarken
Onlar benim içimin sızladığını, yüreğimin yandığını bilmiyor...

Ağladığımı kimseye söyleme anne
Onlar beni kral biliyor
Onlar beni kızdım mı, dünyayı yakacak insan biliyor
Ben aslında onun gözlerine bakmaya bile kıyamazken,
Onlar benim bir erkek uğruna üzüleceğimi tahmin bile etmiyor...

Ağladığımı kimseye söyleme anne
Onlar beni ağlamaz biliyor
Onlar beni... Üzüldüm mü bulunduğum şehri bulutlar kaplar biliyor
Ben aslında odama kapanıp sitem duygusuyla bir köşeye sinerken
Onlar beni hiçbir şeyin sarsacağını akıllarının ucundan bile geçirmiyor

Ağladığımı kimseye söyleme anne
Onlar bunu hiç bilmiyor
Onlar için ben en sağlam köprülerden daha sıkı bağlıydım hayata
Ben aslında ölümle yaşam arasında ki ince çizgide bir o yana bir bu yana giderken
Onlar hala benim için hayatın büyük bir kırıklığı olduğunu bilmiyor.
[FONT="Times New Roman"][COLOR="Purple"]
Büyüyorum...
İstemesem de...
Gerçekleri gördükçe...
Kundakta bebeğin olmak istiyorum...

Anne durdur zamanı..
Tutamıyorum...
Al beni kucağına hadi...
Bağrına bas eskisi gibi...

/Ne olur büyütme beni../

Severken hep beni...
Büyüyecek okullu olacak kızım diyordun...
Okulum bitiyor bile...
Ömürler geçiyor anne...

Beyaz gelinlik sana ne yakışır...
Bahtın inşallah açıktır...
Diyorsun ya anne titreyen sesinle...
Sonra...
O soğuk cümleler dökülüyor dilinden...

/Onları gördükten sonra...
Ne işim var Dünyada...
Bana da gelir sıra...
Kaparım gözlerimi hayata.../

Varsın okulum bitmesin..
Beyaz gelinlik giyilmesin...
Gözlerimden yaşlar süzülmesin...
Ayrılık anmasın dilin...

Kâbus gibi anne...
Kor düşürme yüreğime...
Yeter artık söyleme...
Korkuyorum anne!
/Kanadının altından ayırma beni!/

Büyüdün artık deme...
Ben hazır değilim sensizliğe...
Seni çok seviyorum anne...
Beni bırakıp gitme...
[Resim: 9fj2.jpg]
]ANNEM YOK ARTIK

Annem yok artık.Beni düşünen kalbi yok.Bitti.
Umutsuz olmak istemiyorum.
Umutsuzlugun bir çıkar yol olmadığını biliyorum.
Annem yok artık,yeryüzü çok gördü onu,
Kalabalığın arasında kuş gibi çırpınan varlığını
Çok gördü
Dalgın yüreğini çok gördü
Bizim için çarpan,kaygılarla dolu yüreğini.
Annem yok artık.Bu kesin.Gelinecek bir yere gitmedi.
İşte geldim çocuklar demeyecek
Nasılsın yavrum demeyecek
Sobanın yanında oturup uzatmayacak yorgun ayaklarını,
Sabah kahvaltılarının masası olmayacak artık,
Yine gel demeyecek,
Çıkarken ben kapıdan,çıkıp karanlığa karışırken
Yeni bir dönemi başladı ömrümün,
Annemin olmadığı dönemi,
Onu yüreğimin üstüne nasıl bastırmak
İstediğimi bilemeyecek artık.
Gençlik dönemleri birşey anlatmıyor bana,
Aklımda hep son dönemlerinin annemi
Hayatım sürüp gidecek,annem olmadan,
Çocuklarım olduğunda onlara annemi anlatabileceğim
Sadece.
Fotoğraflarına bakacaklar,
Ufarak,biraz mahsunca bir kadın
Küçücük tozlu pabuçlarıyla merdivenleri tırmanıp
Kapımı açıp girmeyecek
Yüreği dopdolu,trafikten insanlardan şaşkın,
Kocasına sığınan biraz bütün fotoğraflarında
Hayatım rüzgar gibi akıp geçiyor,
Uğultulu bir rüzgar gibi akıp geçiyor hayatım...

Anne diyemeyeceğim artık bir başkasına,
Sesimin anneme seslenirkenki tonuyla
Tatil dönüşlerinde annemin uğrayacağım evi yok,
Beni seven birileri olacak mı yine de
Gidip koşulsuz uzanacağım bir yatak,
Saçlarımı okşayacak bir el
Ama ben anneme de bütün bütüne
Bırakamadım kendimi
Saçlarımı okşarken,yorulur şimdi
Bırakır şimdi diye düşünürdüm
Ve çılgınca yaramaz,beyni boş
Denecek kadar yaramaz,
Ve hastalıklı denecek kadar duyarlıklı
Bir çocuktum çocukluğumda
Dizlerine oturduğum birgün,indim utanarak,
Kısa pantolonumdan fırlayan
Ve bana artık büyümüş gelen dizlerimle
Oysa ilkokul ikide ya var ya yoktum daha
O zaman tanıdım sonsuz geniş caddelerini Kars'ın,
Sonsuz geniş göğünü ve o zamanlardan kaldı
Yüreğimde sonsuz bir uçurum duygusu
Annem hiçbir zaman bilmedi bunları
Yüreği büyümüş bir çocuktum ben
Gizli gizli ne kadar çok ağladım
Bir gün öleceğini düşünerek onun
Annem yok artık,
Onun yüreğindeki ben de yokum,
Yani annemle tanımlanan ben de öldüm onunla
Şimdi,
Yeni bir tanıma alıştırmalıyım kendimi,
Şimdi ,
Ben kendimi düşünmezken bile
Kim düşünür beni...

Umutsuz olmamak gerektiğini biliyorum,
Bu acımasız gecede
Yazgı diye birşey yok
İçinde yaşadığımız bu toplum öldürdü annemi
Çarpıntılarla hırpalanan yüreği
Dayanamayıp parçalandı sonunda
Şimdi toprak dolar gözlerine,
Artık istese de kımıldayamaz,
Yokluk esir aldı onu
Bağladı ellerini,kollarını sessizlik,
Çaresiz bile değil artık
Bir çocuk gibi korunmasız,
Karıştı bin yılın ölüsüne
Ama onun umutları
Benim de umutlarım olacak bundan böyle,
Çaresizleri korurken
Annemi de korumuş olacağım biraz
O dilediğince yaşayamadı ömrünü,
Varlığını özgürce geliştiremedi
Ama bütün insanlar,
Varlıklarını özgürce geliştirecekler birgün
Ve annemi hiçbir zaman unutmayacağım
Her ölüm kahramancadır,
Annem hepimizden önce yaşadı
Bu kahramanlığı
Eyy benim yüreğim,güç ver bana
Eyy hayat güç ver bana
Anneme yaraşan şiirler söyleyim
Boşuna yaşamış olmasın o,
Sonsuzlaşsın
İçten,pürüzsüz dizelerimle...

Nasıl acı duyarsa bir mağara adamı,
Nasıl çıkarsa ölçüsüz haykırışlar gırtlağından
Öyle bağırayım ben de,sonsuzlaşsın yüreğim,
Bütün insanlara sevgiler taşıyacak kadar
Ve öylesine güzelleşsin ki her şey,
Öylesine erisin ki yumuşak bir ışıkta
Öylesine bilgileşeyim,
Öylesine sevgiyle dolsun ki kalbim,
Ölürken annemleşeyim
Biliyorum var olmaz bir daha yok olan şeyler
Umurumda degil
Biçim değiştirdiği maddenin,
Ruh diye birşey de yok
Ama gizli sevgiler bulunup çıkarılırsa
Yüreklerinden insanların
Çıkarılırsa karanlığından unutuşun
Yaşanmış olan şeyler
Ve tek bir insan yüreği gibi çarparsa
Bir günlük insanlık,
Hiçbir şey yok olmamış olacaktır,
Dönüşerek sonsuz,büyük ve
Bütün zamanları birleştiren bir sevgiye...

Ataol BEHRAMOĞLU

kurban olduğum zöhre anam kimseyi annesiz bırakmasın!!!:'(

allah allah
ANNEME[/color]

Belki bugün ölümün son eşiğinde
Belki de bilmediğim bir yerde
İçimdeki sıkıntıyla
Karanlığın dibinde

Bu sözler belki benden çıkmıyor
Bu sözler belki benim değil
Ama bildiğim bir şey var
Görülmeyen bir yer ve anlatamadığım bir his


Gözlerim gözlerine baktığında
Acısını yüreğimde hissettiğimde
Kalbini yüzünden okuduğumda
Belki geç olacak


Kalp bu dinlemiyor ahımı vahımı
hemen ağrıyor
Yapma yapma diyor ama
kendine söz geçiremiyor

yine akşam oldu
yine kafamı yastığa koyacağım
belki uyuyacağım belki yine uyuyamayacağım
uyusam da ağlayarak kalkacağım

Belki ben ağlamayacağım
Ama saatin 3 ü belki de 5 i
Yine biri ağlayacak diğer odalardan birinde
Yine koşacağım ne oluyor diye
Yoksa o gün geldi mi diye
Yine hop edecek yüreğim
Bakacağım ve sadece ağlayacak
Göz yaşlarıyla
Ve kalkacak bir rüya anlatacak bana
Ve diğer bir gün yine başlayacak

Gideceğim her bir tarafa
Unutmak isteyeceğim belki bazı şeyleri
Belki unutmak için birilerine anlatacağım
Ama yine akşam olacak ve yine aynı şeyler

Bu şiiri okuyan sevdalı diyecek
Bu sevda ANA sevdası bilmeyecek
Sadece okuyacak okuyacak
Ve anlayamayacak
cemo yazdı:ANNE
Ağladığımı kimseye söyleme anne
Onlar beni güçlü biliyor
Onlar beni en zor günümde bile ayakta biliyor
Ben aslında geçirdiğim her günün akşamı evde ağlarken
Onlar benim içimin sızladığını, yüreğimin yandığını bilmiyor...

Ağladığımı kimseye söyleme anne
Onlar beni kral biliyor
Onlar beni kızdım mı, dünyayı yakacak insan biliyor
Ben aslında onun gözlerine bakmaya bile kıyamazken,
Onlar benim bir erkek uğruna üzüleceğimi tahmin bile etmiyor...

Ağladığımı kimseye söyleme anne
Onlar beni ağlamaz biliyor
Onlar beni... Üzüldüm mü bulunduğum şehri bulutlar kaplar biliyor
Ben aslında odama kapanıp sitem duygusuyla bir köşeye sinerken
Onlar beni hiçbir şeyin sarsacağını akıllarının ucundan bile geçirmiyor

Ağladığımı kimseye söyleme anne
Onlar bunu hiç bilmiyor
Onlar için ben en sağlam köprülerden daha sıkı bağlıydım hayata
Ben aslında ölümle yaşam arasında ki ince çizgide bir o yana bir bu yana giderken
Onlar hala benim için hayatın büyük bir kırıklığı olduğunu bilmiyor.



yaşanan herşey gerçek. bazen insan olması gerekenden güçlü durmak zorunda..